Amaç: Bu çalışmanın amacı, kardiyovasküler sisteme etkili ilaçlarla olan zehirlenme hastalarını inceleyerek literatüre tanı, tedavi ve sonuçlarla ilgili veri kazandırmaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya hastanemiz acil servisine kardiyovasküler sisteme etkili ilaç zehirlenmesiyle başvuran 18 yaş ve üzeri hastalar alındı. Olguların demografik verileri, aldıkları ilaçlar ve dozları, acil tedavisi ve yatışı sırasında şok veya bradikardi gibi hayati bulguların gelişme zamanı, zehirlenmenin tedavisi, antidotlar ve yapılan invaziv girişimler kaydedildi. Bulgular: Çalışmaya 8 (% 32,0)’i erkek, 17 (% 68,0)’si kadın olmak üzere 25 hasta dahil edildi. Olguların başvurusunda % 56,0 (n:14)’sında hipotansiyon, % 8,0 (n:2)’inde bradikardi saptanırken, 2. saat vitallerinde % 76,0 (n:19)’sınde hipotansiyon, % 16,0 (n:4)’sında bradikardi olduğu belirlendi. Başvurudan sonraki 6 saat içerisinde % 80 (n:20) hastada hipotansiyon, % 28 (n:7) hastada bradikardi en az bir kere görüldü. Hastaların; % 52,0 (n: 13)’sine kalsiyum, % 36,0 (n: 9)’sına glukagon, % 32,0 (n: 8)’sine lipit, % 12,0 (n: 3)’sine atropin, % 20,0 (n: 5)’sine pozitif inotrop kullanıldı. Sonuç: Kalsiyum, glukagon ve sıvı tedavisi ile sonuç alınamayan hastalarda lipit tedavisinin olumlu sonuçlar yarattığı görülmüştür. Kalsiyum kanal blokeri alan hastalarda beta-bloker alan hastalara oranla daha çok kardiyojenik şok, beta-bloker alanlarda ise daha çok bradikardi görülmüştür.
Purpose: The aim of this study is to provide data about diagnosis, treatment, and results of the patients poisoned by drugs affecting the cardiovascular system. Materials and Methods: Patients aged 18 and over who applied to the emergency department with drug poisoning affecting cardiovasculer system were included in the study. The demographic data, drugs and doses, emergency treatment and the time of development of shock or bradycardia, treatment, antidotes and invasive procedures were recorded. Results: In our study twenty-five patients, 8 (32 %) male and 17 (68 %) female, were included. At the admission, 56 % (n=14) had hypotension, 8 % (n=2) had bradycardia, at the second hour 76 % (n=19) had hypotension, 16 % (n=4) had bradycardia. Within 6 hours after admission, 80 % (n=20) patients had hypotension, 28 % (n=7) patients had bradycardia at least once. Fifty-two percent (n=13) of the patients calcium, 36 % (n=9) glukagon, 32 % (n=8) lipid, 12 % (n=3) atropine, 20 % (n=5) positive inotropes were given. Conclusion: Lipid therapy produces positive results in patients who did not improve with calcium, glucagon and fluid therapy. Patients who received calcium channel blockers experienced more cardiogenic shock and bradycardia was more common in patients receiving beta-blockers.
Field : Sağlık Bilimleri
Journal Type : Uluslararası
Relevant Articles | Author | # |
---|
Article | Author | # |
---|