Uzun kemiklerin segmental defektlerinin tedavileri travmatolojideki en zor problemlerden biridir. Dr. Ilizarov'un 1951 yılında ortaya koyduğu distraksiyon osteogenezisi prensipleri dünyada büyük bir popülarite kazanmıştır. Bu deneysel çalışmada; köpeklerde bifokal distraksiyon osteogenezisi (1. grup) ile monofokal distraksiyon osteogenezisi (2. grup) sonuçlarının klinik, radyografik ve histopatolojik olarak karşılaştırılması amaçlandı. Ondört köpek 2 eşit gruba ayrıldı. Her iki grupta sol tibianın diyafizer bölgesinden 2 cm'lik kemik parçası çıkarıldı. Birinci grupta defekt korunarak proksimal kortikotomi yapıldı. İkinci grupta ise defekt hemen kapatıldı. Kemik transportu ve distraksiyon işlemi 7 günlük bekleme periyodundan sonra her 12 saatte 0.5 mm oranında 20 gün süreyle yapıldı. Bütün olgular 87. günde ötenazi edildi. Klinik olarak, 2. gruptaki distraksiyon 1. gruptaki kemik transportu işlemine oranla daha kolaydı. Bazı olgularda değişik derecelerde gözlenen pin yolu enfeksiyonları 1. grupta 2. gruba oranla daha fazlaydı. Radyografik ve histopatolojik incelemeler Heiple ve ark. ile Lane ve ark. kriterleri dikkate alınarak yapıldı. İstatistiki değerlendirmeler için Mann-Whitney U testi kullanıldı. Radyografik ve histopatolojik değerlendirmeler sonucunda istatistiksel olarak 1. grubun proximali ile 2. grup anlamsız (p>0.05), 1. grubun distali ile 2. grup arasında ise anlamlı (p<0.01) bir farklılık mevcuttu Sonuç olarak, tibia'nın 2 cm'ye kadar olan kemik defektlerinde; bifokal distraksiyon osteogenesizinde distal kaynama yetersizliği ve ilave operasyon, monofokal distraksiyon osteogenezisinde ise prematür konsolidasyon dikkate alınarak her iki distraksiyon osteogenezisi başarı ile uygulanabileceği kanısına varılmıştır.
Treatment of segmental defects of long bones is one of the most difficult problems in traumatology. The principles of distraction osteogenesis, which Dr. Ilizarov revealed in 1951, have gained a great popularity in the world. This experimental study was aimed at comparing clinically, radiographically and histopathologically the results of bifocal distraction osteogenesis (1 group) and monofocal distraction osteogenesis (2 group) in dogs. Four dogs were divided into two equal groups. In both groups, a 2 cm bone piece was removed from the diyafizer area of the left tube. In the first group the defect was preserved and proximal corticosteroid was performed. In the second group, the defect was immediately closed. The bone transportation and distraction process was carried out for a period of 20 days of 0.5 mm every 12 hours after a seven-day waiting period. All the events were completed in the 87th day. Clinically, the division in group 2 was easier than the bone transportation process in group 1. In some cases, pin path infections observed at different degrees were more than in group 1 than in group 2. Radiographic and histopathological examinations of Heiple and Ark. with Lane and Ark. The criteria were taken into account. The Mann-Whitney U test was used for statistical assessments. Radiographic and histopathological assessments indicate statistically the proximity of the 1st group and the 2nd group are meaningless (p>0.05), and the distal of the 1st group and the 2nd group are meaningless (p<0. 01) there was a difference As a result, in the bone defects of the tibia up to 2 cm; in bipolar distraction osteogenesis distal coating deficiency and additional surgery, in monofocal distraction osteogenesis and in premature consolidation, both distraction osteogenesis can be successfully applied.
Alan : Sağlık Bilimleri
Dergi Türü : Ulusal
Benzer Makaleler | Yazar | # |
---|
Makale | Yazar | # |
---|