Devletin egemenlik gücünün göstergelerinden biri olarak bilinen vergiler, geçmişten günümüze kadar popülerliğini koruyan en temel kamu finansman aracıdır. Harcamaların karşılığı olarak görülmesi vergilerin klasik fonksiyonunu oluşturmakta, makroekonomik hedefleri sağlamak üzere kullanımı ise ekonomik amaca hizmet etmektedir. 1929 yılında yaşanan büyük buhran sonrası büyüme ve istihdam hedeflerine ulaşılma arzusuyla vergilerin araç olarak kullanılması maliye literatüründe fonksiyonel maliye kavramını gündeme getirmiştir. Süregelen yıllarda vergilerin miktar ve bileşiminde değişiklikler yapmak suretiyle vergi politikaları oluşturulmuştur. Kamu harcamalarına karşılık alınan vergilerin bilinen en eski tasnifi vasıtalı (dolaylı)- vasıtasız (dolaysız) vergi şeklindedir. Bu tasnif yapılırken çeşitli kriterler göz önünde bulundurulmuş ve tartışmalar genelde vergi yükü ve adaleti etrafında şekillenmiştir. Yapılan ayrım çerçevesinde oluşturulan politikaların Türkiye ekonomisi üzerindeki etkileri çalışmada dönemler itibariyle yerini almıştır.
Taxes, known as one of the indicators of the sovereignty of the state, are the most basic public financing tool that retains its popularity from the past to the present day. The consideration of expenditure as a reward constitutes the classic function of taxes, while its use to
Alan : Sosyal, Beşeri ve İdari Bilimler
Dergi Türü : Uluslararası
Benzer Makaleler | Yazar | # |
---|
Makale | Yazar | # |
---|